Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam, genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak, onlara 120 gün boyunca sistematik bir şiddet, aşağılama ve işkence uygular. Film, faşizmin mekanik ve yozlaşmış doğasını, iktidarın insan bedeni ve ruhu üzerindeki mutlak tahakkümünü acımasız bir şekilde resmeder.

Pasolini'nin yönetmenliği, filmi basit bir şiddet betimlemesi olmaktan çıkararak, politik ve felsefi bir eleştiriye dönüştürür. Dekorların soğukluğu, karakterlerin duygusuz performansları ve ritüelistik anlatım, izleyiciyi rahatsız edici bir mesafede tutar. Oyunculuklar, özellikle gücü temsil eden dört libertinin kayıtsız zalimliği, sistemleşmiş kötülüğün sıradanlığını vurgular. Film, seyirciyi bir 'izleyici' konumuna yerleştirerek, şiddete tanıklık etmenin etik boyutlarını da sorgulatır.

'Salò', izlenmesi kolay bir film değildir ve asla eğlence amaçlı bir deneyim sunmaz. Ancak, 20. yüzyılın totaliter rejimlerine, iktidarın yozlaştırıcı doğasına ve toplumsal itaatin tehlikelerine dair cesur ve rahatsız edici bir aynadır. Sinemanın sınırlarını zorlayan, unutulması imkansız imgeleriyle izleyici üzerinde derin bir etki bırakan bu film, ciddi sinemaseverler ve politik-sanatsal ifadenin sınırlarını merak edenler için önemli bir çalışmadır. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı bu son film, onun sanatsal mirasının en uç ve en dokunaklı noktasını temsil eder.