Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ve ölüm döşeğindeki bir adamın (anlatıcı) zihninde gezinirken, çocukluğuna, annesine ve Sovyetler Birliği'nin yakın tarihine ait parçalı anıları bir araya getirir. Geleneksel bir anlatı yapısından uzak, düşler, anılar ve tarihi arşiv görüntülerinin iç içe geçtiği bir kolaj sunar.

Oyunculuk performansları, özellikle Margarita Terekhova'nın hem anneyi hem de anlatıcının eski eşini canlandırması, filmin duygusal derinliğine büyük katkı sağlar. Tarkovski'nin yönetmenliği ise başlı başına bir görsel şiirdir. Uzun planlar, doğal unsurların (su, ateş, rüzgar) sembolik kullanımı ve derin odaklı görüntüler, izleyiciyi hipnotik bir deneyime davet eder. Film, sadece bireysel bir hafıza yolculuğu değil, aynı zamanda savaş, kayıp ve ulusal kimlik gibi temalar üzerinden 20. yüzyıl Rusya'sının kolektif ruh halini de yansıtır.

'Mirror' izlenmesi gereken bir filmdir, çünkü sinemanın anlatım olanaklarını genişleten, zamana ve belleğe dair derinlikli bir meditasyondur. Seyirciyi pasif bir izleyici olmaktan çıkarıp, kendi anıları ve yorumlarıyla tamamlamaya teşvik eden, açık uçlu ve son derece öznel bir sanat eseridir. Görsel güzelliği, felsefi derinliği ve dokunaklı insanlığı ile Tarkovski sinemasının doruk noktalarından biridir.